Το τρίτο μέρος της τριλογίας, την οποία δημιούργησε ομάδα εθελοντών με αντικείμενο τη δημιουργία της ΕΛ.Α.Σ., επιχειρεί να προσεγγίσει την πολιτική όχι μόνο μέσα από τις κομματικές αντιπαραθέσεις, αλλά κυρίως μέσα από όσα βιώνουν οι πολίτες.
Η κινηματογραφική αφήγηση κινείται από την προσωπική εμπειρία στη συλλογική δράση, θέτοντας στο επίκεντρο το ερώτημα πώς μπορεί η πολιτική να αποκτήσει ξανά ουσιαστική σχέση με την κοινωνία και τις ανάγκες της.
Στο ντοκιμαντέρ, πολίτες μιλούν για την απογοήτευση που έχει δημιουργηθεί τα τελευταία χρόνια στον προοδευτικό χώρο, αλλά και για την ανάγκη να υπάρξει ξανά ενεργή συμμετοχή.
Στο 3ο μέρος του ντοκιμαντέρ ακούγονται πολίτες να εκφράζουν την απογοήτευσή τους και να ζητούν «λιγότερη αδιαφορία».
-Μια βασική ιδέα μου έχει σφηνώσει στο μυαλό, ότι μπορούμε να αλλάξουμε τον κόσμο μαζί με άλλους.
-Το πραγματικό κίνητρο είναι η κοινωνική αδικία. Αυτό γίνεται θυμός.
-Μόνο με τη συμμετοχή μπορείς να αλλάξεις πράγματα και κανένας δεν μπορεί να μας αποτρέψει από αυτή τη συμμετοχή. Ο προοδευτικός κόσμος έχει απογοητευτεί τα τελευταία χρόνια και ψάχνει από κάπου να πιαστεί. Θα σου πω ότι απογοητεύτηκα αρκετές φορές. Θα σου πω όμως ότι περισσότερες είναι οι στιγμές χαράς από την πολιτική, όταν μπόρεσα με τις μικρές δυνάμεις που είχα να διορθώσω κάτι.
-Θα ήθελα να υπάρχει λιγότερη αδιαφορία, είτε αυτό αφορά την ίδια την πολιτική, λίγο περισσότερη ενσυναίσθηση.
-Την αδιαφορία να νικήσουμε την αδιαφορία του κόσμου ότι έτσι είναι και έτσι θα είναι. Αυτό με τρομάζει. Το ισοπεδωτικό όλοι ίδιοι είναι. Δεν θα αλλάξει ποτέ τίποτα. Και περιμένω.
-Όλοι οι άνθρωποι γίνονται μονάδες και παλεύουν ο καθένας τη δική του μοναξιά, τους δικούς του ατομικούς φόβους. Η πολιτική είναι να διευρύνεις τα όρια του εφικτού.
-Ο μεγαλύτερος μου φόβος είναι ότι έχουμε μετατραπεί σε μια κοινωνία χαμηλών προσδοκιών.
Το μήνυμα του Αλέξη Τσίπρα: Θέλω να περάσω τον πήχη
Στο τελευταίο μέρος του ντοκιμαντέρ τοποθετείται και ο Αλέξης Τσίπρας, ο οποίος εστιάζει στον κίνδυνο της σιωπής και της αδράνειας.
Χρησιμοποιώντας το παράδειγμα ενός αθλητή που επιχειρεί να ξεπεράσει έναν πήχη, αναφέρεται στον φόβο της αποτυχίας και στις δυσκολίες μιας νέας προσπάθειας.
Το βασικό ζητούμενο, όπως το θέτει, είναι η επόμενη προσπάθεια να στηριχθεί σε πιο σταθερές βάσεις και να αποκτήσει διάρκεια.
«Ο φόβος μου ήταν πάντα η σιωπή και η αδράνεια. Γιατί όταν σιωπούμε και αδρανούμε, άλλοι καθορίζουν τα πράγματα. Οπότε να αρχίσουμε να φωνάζουμε, να αρχίσουμε να ξαναμιλάμε και να αρχίσουμε να ξανακάνουμε πράγματα μαζί.
Φαντάζομαι ένας αθλητής όταν πάει να κάνει ένα άλμα, αυτό που τον φοβίζει είναι ότι δεν θα περάσει τον πήχη έτσι δεν είναι; Υπήρχαν και πράγματα που θα έπρεπε να έχουν γίνει αλλιώς. Υπήρχαν πράγματα που δεν καταφέραμε να κάνουμε ή πράγματα που κάναμε λάθος. Και αυτό που εμένα με βασανίζει, είναι η ανάγκη να επιχειρήσουμε σε στέρεες βάσεις αυτή τη νέα προσπάθεια να έχει διάρκεια».
