Παραμένει Ντάλια στην ψυχή, αλλά η Σμαράγδα Καρύδη είναι πολλά περισσότερα τώρα πια, στην πιο όμορφη φάση της ζωής της.
Όσοι την ξέρουμε από τη δημόσια εικόνα της, αλλά και όσοι την έχουμε γνωρίσει στην πιο ανθρώπινη διάστασή της, έχουμε διαπιστώσει πως η Σμαράγδα Καρύδη, δεν ήταν ποτέ φτιαγμένη για τα εύκολα και τα αναμενόμενα και έχει έναν μοναδικό τρόπο να τα ζει όλα στο έπακρο
Η Σμαράγδα είναι πολυδιάστατη και πολυσήμαντη για αυτό και το κοινό διαχρονικά της δείχνει την αγάπη του. Ως Ντάλια στο Παρά Πέντε, ως Πηνελόπη του IQ 160, ως σκηνοθέτης της παράστασης Hotel Amour που σάρωσε την προηγούμενη θεατρική σεζόν, πάλεψε πολύ τα τελευταία χρόνια, για να καταφέρει να υλοποιήσει τα όνειρα και τις επιθυμίες της.
Επεδίωξε συνειδητά να μη χάσει ποτέ το χιούμορ και τον σωτήριο πολλές φορές αυτοσαρκασμό της και κυρίως την αυθεντικότητά της. Ποτέ άλλωστε, δεν μας παρουσιάστηκε ως αλάνθαστη.
Για αυτό τη σημερινή μέρα, αξίζει να θυμηθούμε κάποια λόγια της, για τις προσωπικές της νίκες αλλά και για τις επιλογές της, τα λάθη, τις φοβίες της. Αυτά που έχει μοιραστεί δημόσια μαζί μας, λειτουργούν ως πολύ ωραία παραδείγματα – μαθήματα.
«Θαρραλέος είναι εκείνος που έχει τη γενναιότητα να ζήσει όλα όσα τον κάνουν να τρέμει»
Η Σμαράγδα Καρύδη έχει μιλήσει πολλές φορές για τον πώς αντιλαμβάνεται την τέχνη της αλλά πιο χαρακτηριστική είναι η φράση της (στο vidcast του Νίκου Μωραΐτη) πως:
«Πιο πολύ ο αγώνας μου δεν ήταν να αποδείξω στους άλλους αν έχω ταλέντο, αλλά να χαλαρώσω με τον εαυτό μου».
Για να συμπληρώσει και στη δική μας αποκλειστική συνέντευξη στο Queen.gr:
«Δεν νιώθω πως έχω κάνει κάποια προσωπική επανάσταση. Χαλάρωσα πολύ όταν άρχισα να παίρνω αγάπη από τον κόσμο. Ένιωσα πιο ασφαλής».
Το χιούμορ δεν έχει παίξει καθοριστικό ρόλο μόνο στους τηλεοπτικούς και θεατρικούς της χαρακτήρες, αλλά και στη ζωή της. Χαρακτηριστικά είχε πει στην εκπομπή Πάμε Δανάη:
Με ένα πολύ ιδιαίτερο κείμενο που το χαρακτήρισε Προσωπική Μαρτυρία, με συμβολικό τρόπο η Σμαράγδα είχε μιλήσει σε μία ανάρτησή της στο Instagram, για τους φόβους της, εστιάζοντας σε εκείνον που είχε για τα αεροπλάνα. Καταλήγει όμως σε ένα γενικό συμπέρασμα που λειτουργεί ως δύναμη για όλων των ειδών τις φοβίες.
«Προσωπική μαρτυρία…
Άρχισε στην εφηβεία μου. Τότε εμφανίστηκαν όλες μου οι φοβίες. Άλλες έφυγαν μεγαλώνοντας κι άλλες εγκαταστάθηκαν. Από αυτές που με ταλαιπώρησαν για χρόνια ήταν ο φόβος για τα αεροπλάνα.
Για χρόνια απέφευγα τα ταξίδια, προκειμένου να μη ζήσω μια τραγωδία στον αέρα. Τα συμπτώματα της δικής μου τραγωδίας ήταν πάντα τα ίδια. Και τα χειρότερα εμφανίζονταν στην απογείωση. Το πιο δύσκολο σημείο ήταν εκείνη η στιγμή που οι ρόδες ξεκολλούν από τη γη και βρίσκεσαι στον αέρα. Εκεί που νιώθεις ότι το αεροπλάνο γίνεται βαρύ, πασχίζει να ανέβει, χάνεις τη γη κάτω από τα πόδια σου και αρχίζουν η δύσπνοια, το ανακάτεμα στο στομάχι, η ζαλάδα, οι ιδρωμένες παλάμες και οι μαύρες σκέψεις.
«Μα τι δουλειά έχω εγώ εδώ πάνω;… Είναι τυχαίο που η πτήση από την πτώση διαφέρει μόνο κατά ένα γράμμα;» Και μετά το αεροπλάνο σταθεροποιείται και νιώθεις λίγο καλύτερα, ιδίως όταν βλέπεις να βγαίνουν οι αεροσυνοδοί και προσπαθείς να μαντέψεις από το ύφος τους αν πάνε όλα καλά. Ή μήπως έχει βλάβη ο κινητήρας επειδή η τουρμπίνα ρούφηξε ένα κοπάδι γλάρους;
Αποφάσισα, λοιπόν, ότι έτσι δουλειά δεν γίνεται. Ότι δεν θα αφήσω τις φοβίες να κανονίζουν τη ζωή μου. Και ότι θα ταξιδεύω. Αποφάσισα πως το ωραιότερο σημείο της πτήσης θα είναι η απογείωση. Και το λέω στον εαυτό μου καθ’ όλη τη διάρκειά της. Το λέω κανονικά, με λέξεις:
«Πόσο πολύ μ’ αρέσει η απογείωση… Τη λατρεύω την απογείωση!» Και μετά το λέω και λίγο τραγουδιστά: «Λα, λα, λα… αγαπώ την απογείωση… Σαν την απογείωση δεν έχει… λα, λα, λα… Α-ΠΟ-ΓΕΙ-Ω-ΣΗ!» Και ύστερα αρχίζω να τραγουδάω ωραία, σαχλά τραγούδια μέχρι να σβήσουν οι φωτεινές ενδείξεις.
Από τότε όλα τα σωματικά συμπτώματα εξαφανίστηκαν. Εντελώς. Πάνε οι ιδρωμένες παλάμες, τα τρεμούλιασμα, οι ζαλάδες. Πήρα απλώς την απόφαση.
Λένε ότι, για να ξεπεράσεις τους φόβους σου, πρέπει να πηγαίνεις κατά πάνω τους. Να μην τους αποφεύγεις. Νομίζω, όμως, πως δεν χρειάζεται να τους δίνεις και τόση σημασία. Μη τους μυθοποιείς. Ο φόβος είναι εκεί και κάνει τη δουλειά του. Κάνε κι εσύ τη δική σου.
Προχώρα μπροστά. Ταξίδευε, ακόμα κι αν φοβάσαι. Άλλωστε, θαρραλέος δεν είναι αυτός που δεν φοβάται τίποτα. Θαρραλέος είναι εκείνος που έχει τη γενναιότητα να ζήσει όλα όσα τον κάνουν να τρέμει».
