Ο πόλεμος στο Ιράν και η νέα ευρύτερη έκρηξη στη Μέση Ανατολή αποτελεί μια σοβαρή προειδοποίηση για τους Ευρωπαίους, πως ο κόσμος δεν είναι πια όπως τον γνωρίζαμε και η ΕΕ είναι επιβεβλημένο να λάβει μέτρα.
Μέτρα που αφορούν στην ασφάλεια και στην άμυνα. Το μαντάτο το έστειλε άλλωστε και ο Ντόναλντ Τραμπ από τον περασμένο Ιούνιο στη Σύνοδο του ΝΑΤΟ, όταν και απαίτησε από τους συμμάχους αύξηση των αμυντικών δαπανών.
Με τον έναν ή τον άλλον τρόπο οι Ευρωπαίοι καλούνται να ανταπεξέλθουν σε αυτές τις νέες παγκόσμιες απαιτήσεις. Ωστόσο οι οικονομίες πολλών ευρωπαϊκών χωρών δεν αντέχουν αύξηση αμυντικών δαπανών, ενώ σε άλλα κράτη μέλη η αντιπολίτευση παραμονεύει για να ξιφουλκήσει κατά της εκάστοτε κυβέρνησης με τη δικαιολογία ότι (αν αυξήσει τις αμυντικές δαπάνες) τραβάει χρήματα από το κοινωνικό κράτος για να ενισχύσει στην άμυνα.
Τα σχέδια για τράπεζα του ΝΑΤΟ
Την προσοχή στα τέλη Ιανουαρίου τράβηξε μια αναφορά της ρωσικής εφημερίδας Izvestia σχετικά με τα φερόμενα σχέδια της Δύσης να ιδρύσει μια «Τράπεζα Άμυνας, Ασφάλειας και Ανθεκτικότητας» (DSRB) έως το 2027. Το άρθρο τους βασίζεται σε μια σε βάθος έρευνα του think tank, Atlantic Council, το οποίο επινόησε την ιδέα της αρχικά ονομαζόμενης «Τράπεζας του ΝΑΤΟ».
Σκοπός είναι η παροχή «δανείων με χαμηλό επιτόκιο για τον εκσυγχρονισμό της άμυνας», διευκολύνοντας έτσι την επίτευξη του στόχου των μελών του ΝΑΤΟ να δαπανήσουν το 5% του ΑΕΠ για την άμυνα, χωρίς να περιορίσουν σημαντικά τις κοινωνικές δαπάνες και τις δαπάνες για υποδομές.
Αντί να μειώσουν δραστικά τα προγράμματα αυτά για να ανακατευθύνουν πόρους στην άμυνα, με τον κίνδυνο να βοηθήσουν τους λαϊκιστές-εθνικιστές στις επόμενες εκλογές και/ή να προκαλέσουν αναταραχές, θα δαπανούσαν μόνο ένα μέρος του κεφαλαίου κάθε χρόνο για την εξυπηρέτηση του δανείου τους από την DSRB, αντί να πληρώνουν το κόστος εκ των προτέρων, σαν να ήταν μέρος των ετήσιων δαπανών τους.
Η περίληψη της διεξοδικής έρευνας του Atlantic Council, σημειώνει επίσης ότι «μια επιπλέον κρίσιμη λειτουργία της τράπεζας DSR θα ήταν η κάλυψη του κινδύνου για τις εμπορικές τράπεζες».
Αυτό θα τους επέτρεπε να επεκτείνουν τη χρηματοδότηση σε εταιρείες άμυνας σε όλη την αλυσίδα εφοδιασμού. Ο συμπληρωματικός σκοπός είναι η χρηματοδότηση μεγάλων παραγγελιών που οι ίδιες οι εταιρείες δεν μπορούν να αντέξουν οικονομικά και τις οποίες τα περισσότερα κράτη μέλη δεν μπορούν να χρηματοδοτήσουν.
Οι εταιρείες άμυνας μπορούν τότε να επεκτείνουν την παραγωγή, να παράγουν τον απαιτούμενο στρατιωτικό-τεχνικό εξοπλισμό σε μεγάλη κλίμακα και στη συνέχεια να τον πωλούν σε πολύ πιο προσιτή τιμή για την επιτάχυνση της προγραμματισμένης στρατιωτικοποίησης του ΝΑΤΟ.
