To αίτημα που κατέθεσαν το 3ο Γυμνάσιο και το 13ο Λύκειο Λάρισας για την εγκατάσταση καμερών στους εξωτερικούς χώρους των σχολείων συζητήθηκε στη συνεδρίαση του δημοτικού συμβουλίου.

Στην τοποθέτησή του ο δήμαρχος Λαρισαίων Θανάσης Μαμάκος ανέφερε ότι αποτελεί υποχρέωση του Δήμου η διασφάλιση ενός ασφαλούς περιβάλλοντος για εκπαιδευτικούς και μαθητές.

Όπως σημείωσε, μεταξύ άλλων, «η δημοκρατία δεν είναι μονοπώλιο κανενός, είναι δικαίωμα όλων και πλήττεται όταν κάποιοι καταστρέφουν τη δημοτική περιουσία».

Αναλυτικά η εισήγησή του:

“Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,

Σήμερα δεν συζητούμε ένα αφηρημένο ζήτημα αρχών.

Συζητούμε για δύο συγκεκριμένα σχολικά συγκροτήματα της πόλης μας, στα οποία καταγράφονται επαναλαμβανόμενα περιστατικά βανδαλισμών.

Συζητούμε για ζημιές χιλιάδων ευρώ.

Συζητούμε για σχολικές αυλές που μετατρέπονται σε χώρους καταστροφής.

Συζητούμε για καταστροφή εργαστηρίων.

Συζητούμε για γονείς και εκπαιδευτικούς που μας απευθύνθηκαν ζητώντας λύση.

Ας ξεκινήσουμε από εκεί:

Το θέμα δεν το άνοιξε ο Δήμος.

Το έθεσαν οι ίδιες οι σχολικές κοινότητες.

Και ο Δήμος έχει υποχρέωση να ακούει.

Ακούστηκαν πολλά για τον ΓΚΠΔ (ευρωπαϊκός κανονισμός για την προστασία προσωπικών δεδομένων), για την Αρχή Προστασίας Δεδομένων, για την αναλογικότητα.

Ακούγεται συχνά ο όρος ΓΚΠΔ και δημιουργείται η εντύπωση ότι μιλάμε για κάτι πολύπλοκο και τεχνικό.

Στην πραγματικότητα, είναι ο ευρωπαϊκός νόμος που προστατεύει τα προσωπικά δεδομένα όλων μας, τη φωτογραφία μας, την εικόνα μας, τις πληροφορίες μας.

Λέει ξεκάθαρα: μπορείς να χρησιμοποιήσεις ένα μέτρο μόνο αν είναι αναγκαίο, μόνο για συγκεκριμένο σκοπό, μόνο για όσο χρειάζεται και με πλήρη διαφάνεια.

Αυτό ακριβώς κάνουμε.

Δεν κινούμαστε έξω από το πλαίσιο.

Κινούμαστε μέσα σε αυτό.

Το θεσμικό πλαίσιο υπάρχει για να το εφαρμόζουμε.

Γι’ αυτό και δεν προχωρήσαμε αυθαίρετα.

Προχωρήσαμε σε διαβουλεύσεις.

Προχωρήσαμε σε συνεδρίαση της Δημοτικής Επιτροπής Παιδείας.

Εκπονήθηκε Μελέτη Εκτίμησης Αντικτύπου.

Τέθηκαν σαφή όρια:

Μόνο εξωτερικοί χώροι.

Μόνο εκτός ωραρίου λειτουργίας.

Μόνο με αποτρεπτικό χαρακτήρα.

Δεν μιλάμε για επιτήρηση μαθητών.

Δεν μιλάμε για κάμερες μέσα στις τάξεις.

Δεν μιλάμε για παρέμβαση στην εκπαιδευτική διαδικασία.

Μιλάμε για νυχτερινή προστασία δημόσιας περιουσίας.

Θέλω όμως να σταθώ σε κάτι βαθύτερο.

Έχει δημιουργηθεί μια υπόγεια αίσθηση ότι όποιος διαφωνεί με αυτού του τύπου τη λειτουργία των καμερών υπερασπίζεται περισσότερο τη δημοκρατία.

Ότι όποιος συζητά την εφαρμογή ενός τέτοιου μέτρου κινείται σε επικίνδυνες λογικές.

Αυτή η αντίληψη είναι λανθασμένη.

Η δημοκρατία δεν είναι μονοπώλιο κανενός.

Η προστασία δικαιωμάτων δεν ανήκει σε μία παράταξη.

Και η ευαισθησία για τα προσωπικά δεδομένα δεν είναι ιδεολογικό προνόμιο.

Αλλά το ίδιο δημοκρατική υποχρέωση είναι και η προστασία του δημόσιου χώρου.

Το ίδιο δημοκρατική υποχρέωση είναι και η διασφάλιση ασφαλούς περιβάλλοντος για τα παιδιά.

Ας μην μπερδεύουμε τις έννοιες.

Δεν είναι προοδευτισμός να αφήνεις τα σχολεία απροστάτευτα.

Δεν είναι δημοκρατία να φοβάσαι να εφαρμόσεις τον νόμο.

Δεν είναι ευαισθησία να αποφεύγεις την ευθύνη.

Προοδευτικό είναι να προστατεύεις τα παιδιά και τα σχολεία.

Δημοκρατικό είναι να λειτουργείς με κανόνες.

Υπεύθυνο είναι να λύνεις προβλήματα.

Και αυτό κάνουμε.

Η δημοκρατία δεν ταυτίζεται με την ακινησία.

Δεν υπάρχει ελευθερία στην καταστροφή.

Δεν υπάρχει δικαίωμα στην ασυδοσία.

Δεν υπάρχει προοδευτισμός στην αδράνεια.

Ακούστηκε ότι δεν εξαντλήθηκαν άλλα μέσα.

Ας μιλήσουμε με ειλικρίνεια.

Δεν μπορούμε να προσλάβουμε φύλακες για κάθε σχολείο.

Δεν μπορούμε να μετατρέψουμε τα σχολικά συγκροτήματα σε φρούρια.

Δεν μπορούμε να κάνουμε ότι δεν βλέπουμε πως τα περιστατικά επαναλαμβάνονται.

Η αναλογικότητα δεν σημαίνει να μη γίνεται τίποτα.

Σημαίνει να επιλέγεις το λιγότερο παρεμβατικό μέτρο που μπορεί να λειτουργήσει.

Και εδώ μιλάμε για ένα μέτρο αυστηρά περιορισμένο:

Χρονικά.

Χωρικά.

Λειτουργικά.

Το πραγματικό δίλημμα λοιπόν δεν είναι «κάμερες ή δικαιώματα».

Το πραγματικό δίλημμα είναι:

Θα προστατεύσουμε και τα δικαιώματα και τα σχολεία μας;

Ή θα χρησιμοποιούμε τα δικαιώματα ως λόγο για να αποφεύγουμε τις αποφάσεις;

Γιατί, ας το πούμε καθαρά:

Το πιο εύκολο πράγμα στην αυτοδιοίκηση είναι να λες «όχι».

Το δύσκολο είναι να λες «ναι, με κανόνες, με ελέγχους, με ευθύνη».

Η διοίκηση δεν κρίνεται από τις διακηρύξεις.

Κρίνεται από την ικανότητα να επιλύει προβλήματα.

Και κάτι τελευταίο.

Δεν μπορούμε να αγνοούμε τη φωνή των σχολικών κοινοτήτων.

Δεν μπορούμε να υποτιμούμε την ανησυχία των γονέων.

Δεν μπορούμε να αφήνουμε τα σχολεία μας εκτεθειμένα, στο όνομα μιας γενικής και αφηρημένης αρχής.

Θα συζητήσουμε.

Θα αξιολογήσουμε όλα τα δεδομένα.

Θα τηρήσουμε αυστηρά το νομικό πλαίσιο.

Αλλά στο τέλος της ημέρας, θα αποφασίσουμε με ένα μόνο κριτήριο:

Τι υπηρετεί πραγματικά το συμφέρον των παιδιών της πόλης μας.

Όχι τι δίνει μεγαλύτερη ιδεολογική άνεση.

Όχι τι ακούγεται πιο «καθαρό».

Αλλά τι λύνει το πρόβλημα.

Με νηφαλιότητα.

Με θεσμική σοβαρότητα.

Με ευθύνη.

Αυτό οφείλουμε να κάνουμε.”