Σε ανάρτησή της στο Facebook, η Έλενα Ακρίτα αναφέρει ότι ήταν πρωτοετής φοιτήτρια όταν έμεινε έγκυος, διευκρινίζοντας ότι η εγκυμοσύνη δεν ήταν αποτέλεσμα βιασμού, αλλά σχέσης δύο νέων ανθρώπων. Όπως περιγράφει, η απόφασή της να προχωρήσει σε άμβλωση ελήφθη σε μια περίοδο κατά την οποία η διαδικασία δεν είχε ακόμη νομιμοποιηθεί, γεγονός που, όπως σημειώνει, θα μπορούσε να την είχε οδηγήσει σε εξαιρετικά επικίνδυνες συνθήκες.
Η ίδια υπογραμμίζει ότι στάθηκε τυχερή, καθώς χάρη στη μητέρα της κατάφερε να νοσηλευτεί σε οργανωμένο μαιευτήριο, με ψευδές ιατρικό ιστορικό, και να βρεθεί στα χέρια έμπειρου γυναικολόγου. Περιγράφει τη μητέρα της ως τη γυναίκα που, παρά τις «σκοτεινές εποχές», δεν την έκρινε ούτε την κατέκρινε, αλλά στάθηκε δίπλα της, προσφέροντας στήριξη σε μια στιγμή βαθιάς ψυχικής δοκιμασίας.
Στην ανάρτησή της, η Έλενα Ακρίτα παραπέμπει στη γνωστή φράση της Simone Veil, από την ιστορική ομιλία της στη Γαλλική Εθνοσυνέλευση στις 26 Νοεμβρίου 1974, όταν εισηγήθηκε τη νομιμοποίηση της άμβλωσης, τονίζοντας ότι «καμία γυναίκα δεν καταφεύγει στην άμβλωση με ελαφρά καρδιά» και ότι πρόκειται πάντα για μια τραγική απόφαση.
Αν και, όπως σημειώνει, έχουν περάσει δεκαετίες από τη δική της εμπειρία, δηλώνει ότι και σήμερα θα έπαιρνε την ίδια απόφαση. Ωστόσο, παραδέχεται ότι το γεγονός αυτό δεν έπαψε ποτέ να τη βαραίνει συναισθηματικά. Αναφέρει ότι κάθε φορά που περνά έξω από το μαιευτήριο όπου έγινε η άμβλωση, νιώθει την ίδια συναισθηματική φόρτιση, ενώ συχνά σκέφτεται ποια θα ήταν σήμερα η ηλικία του παιδιού και πώς θα είχε εξελιχθεί η ζωή του.
Η ανάρτησή της καταλήγει με την παραδοχή ότι το τραύμα αυτό δεν ξεπεράστηκε ποτέ και, όπως η ίδια σημειώνει, δεν πρόκειται να ξεπεραστεί, τοποθετώντας την προσωπική της εμπειρία στο επίκεντρο μιας συζήτησης που επανέρχεται δυναμικά στη δημόσια σφαίρα.
To κείμενο της Έλενας Ακρίτας στο Facebook
