Ο Υπουργός Εθνικής Άμυνας, Νίκος Δένδιας, παρέστη χθες, Σάββατο 17 Ιανουαρίου 2026, στην παρουσίαση του βιβλίου «Ιστορίες από τη Λατινική Αμερική:Από τον Πινοσέτ και τον Εσκομπάρ στις σύγχρονες Δημοκρατίες», του Ιάσονα Πιπίνη (εκδόσεις «ΚΕΔΡΟΣ»), στην αίθουσα εκδηλώσεων του Public Συντάγματος.
Στην ομιλία του, ο κ. Δένδιας, ο οποίος έχει προλογίσει το βιβλίο, ανέφερε:
«Έχω εκπεφρασμένη ήδη και εγγράφως άποψη για το βιβλίο. Αυτό είναι αλήθεια. Το βιβλίο αυτό το διάβασα, όπως ξέρει ήδη ο κ. Πιπίνης, με ιδιαίτερο ενδιαφέρον και μπορώ, όχι εκδοτικά, αλλά πραγματικά, να σας το συστήσω ανεπιφύλακτα. Διαβάζεται ευχάριστα.
Δεν είναι ένα ιστορικό δοκίμιο. Είναι μια δημοσιογραφική προσέγγιση, όμως μας φέρνει σε επαφή με μια ήπειρο και με ζητήματα και βασικά ερωτήματα που, νομίζω, είναι πολύ πιο κοντά μας απ’ ό,τι νομίζουμε. Τα ανθρώπινα δικαιώματα, η Δημοκρατία, η δικτατορία, τα ναρκωτικά, η εγκληματικότητα, ο έλεγχος της πολιτικής ζωής από την εγκληματικότητα με χαρακτήρες μεγαλύτερους ίσως από τη ζωή. Είναι νομίζω κάτι που θα εξάψει το ενδιαφέρον του αναγνώστη.
Και, επίσης, αυτό που θα ήθελα να υπογραμμίσω είναι ότι η Ελλάδα είναι πολύ πιο κοντά στη Νότια Αμερική απ’ ό,τι πιστεύουμε. Έφερα μία έγγραφη απόδειξη, μάλιστα, για να σας πείσω γι’ αυτό. Αυτό είναι σε μεγέθυνση, η κάρτα ενός δικηγορικού γραφείου στην Παραγουάη: «Estudio Dendia». Δεν είναι απλή συνωνυμία. Είναι ένας «Δένδιας» που η οικογένειά του έφυγε από την Κέρκυρα το 1870. Έχει απόλυτη αίσθηση εθνικής συνείδησης. Λέγεται Μαϊνού Δένδιας και τον συνάντησα κατά την επίσκεψή μου στην Παραγουάη.
Είμαστε πολύ πιο κοντά απ’ ό,τι νομίζουμε. Υπάρχει ελληνική παρουσία εκεί, έντονη, επιχειρηματική από τον μακαρίτη τον Ωνάση που ξεκίνησε από την Αργεντινή, από την παρουσία Τσάκου σήμερα στην Ουρουγουάη, από τον έλεγχο από ελληνικές εφοπλιστικές εταιρείες του ποτάμιου εμπορίου, που δεν το ξέρουμε καθόλου. Είμαστε στη Λατινική Αμερική. Και επίσης πολιτισμικά έχει τεράστιο ενδιαφέρον. Και θέλω να πω ότι ο Ιάσων Πιπίνης είναι ο άνθρωπος που με έπεισε ως Υπουργό Εξωτερικών να πάω στη Λατινική Αμερική. Πήγα σε έξι χώρες. Πρέπει να σας πω στις πέντε από τις έξι δεν είχε ξαναπάει Έλληνας Υπουργός. Όχι Υπουργός Εξωτερικών, Έλληνας Υπουργός.
Αυτό το βιβλίο λοιπόν και για την ελληνική κοινωνία, αλλά και για εμάς που πολιτευόμαστε, είναι μια εισαγωγή σε έναν πολύ ενδιαφέροντα κόσμο, τον οποίο νομίζω ότι δεν μπορούμε να αγνοούμε.
Αν θέλετε και γεωπολιτικά, μόνο και μόνο η τεράστια έκταση που καλύπτει, πλουτοπαραγωγικές πηγές που έχει, η εγγύτητα στην Ανταρκτική, είναι αρκετός λόγος για να ασχοληθούμε με τη Λατινική Αμερική.
Πέρα από τα «πειράματα» τα οποία ενδιαφέρουν και την πολιτική ζωή της παλαιάς ηπείρου, από την οποία πολιτισμικά νομίζω εκπέμφθηκαν πολλά που σήμερα βλέπουμε στη Λατινική Αμερική.
Τελειώνω με δύο πράγματα. Είναι πολύ ενδιαφέρουσα η ανάλυση για τον Αουγκούστο Πινοσέτ. Ίσως στις τωρινές γενιές να μην σημαίνει πολλά πράγματα ο δικτάτορας της Χιλής, αλλά στη δική μου γενιά η ανατροπή του Αλιέντε και η δικτατορία του Πινοσέτ σήμαινε πράγματα και απόλυτη σκληρότητα – αναλύει την «επιχείρηση Κόνδωρ» ο Ιάσων μέσα και τις χιλιάδες θυμάτων.
Συνιστώ σε όσους έχουν λίγο χρόνο, να μπουν στο YouTube και να ακούσουν στα Ισπανικά – είναι εύκολα να καταλάβει κανείς τι λέει, τα Ισπανικά είναι προσπελάσιμη γλώσσα, ακόμα και για κάποιον που δεν την ξέρει – την τελευταία ραδιοφωνική εκπομπή του Αλιέντε, εν γνώσει του ότι θα πεθάνει, όπου αναφέρεται στον λαό της Χιλής και το πώς βλέπει το μέλλον του.
Και το άλλο που θα ήθελα να σας πω, ως κατακλείδα, είναι ότι διαβάζοντας το βιβλίο, βλέπεις πολλές σημαντικές ανθρώπινες προσπάθειες και πώς δεν κατάφεραν στο τέλος να πετύχουν σημαντικά πράγματα, και η χώρα συνέχισε να έχει προβλήματα.
Θυμάμαι – πάμε οι περισσότεροι συχνά στο Λονδίνο – ότι υπάρχει δίπλα στη Manchester Square, που είναι ακριβώς πάνω από την Oxford Street, μία ταμπέλα σε ένα σπίτι που έμενε ως εξόριστος για κάποια χρόνια ο Μπολιβάρ. Θυμάμαι πάντα όταν περνάω απ’ έξω, μια από τις τελευταίες του φράσεις σε έναν από τους αγαπημένους του στρατηγούς -λεγόταν Φλόρες. Του είπε επί λέξει: «Όσοι παλέψαμε για την επανάσταση, οργώσαμε τη θάλασσα», εις αναγνώριση της ματαιότητας των πραγμάτων.
Μιλώντας δε καμιά φορά και με τον εαυτό μου στον καθρέφτη, λέω, ας ελπίσουμε όσοι ασχολούμαστε με την πολιτική στην Ελλάδα, να μην πούμε κάποια στιγμή ακριβώς το ίδιο πράγμα, «οργώσαμε τη θάλασσα».
Είναι βέβαιον όμως ότι το βιβλίο δεν «όργωσε τη θάλασσα». Παρέχει υπηρεσίες σε όποιον θέλει να κατανοήσει μια ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα και γοητευτική ήπειρο. Άρα, νομίζω ότι αυτό που θα ήθελα να πω καταλήγοντας, είναι καλή τύχη στο βιβλίο και παράκληση στον συγγραφέα, να συνεχίσει να ασχολείται και να εμπλουτίζει το ελληνικό εκδοτικό σύστημα με περισσότερες προσεγγίσεις σε αυτήν την ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα ήπειρο.
Σας ευχαριστώ πάρα πολύ».
